Με το πέρασμα των αιώνων  οι Κρητικοί εξακολουθούν να διατηρούν τις ίδιες διατροφικές συνήθειες συγκεντρώνοντας την  γνώση και την εμπειρία που μεταδίδονταν από γενιά  φθάνοντας μάλιστα σε σημείο η διατροφή τους  να περάσει τα σύνορα του νησιού.
Έτσι, ο Αθηναίος, Έλληνας συγγραφέας των Ρωμαϊκών χρόνων,  έχει την ευκαιρία  να καταγράψει δύο εξαιρετικά, περίπλοκα και γευστικά γλυκίσματα από πετιμέζι, μέλι, ξηρούς καρπούς, σησάμι και σπόρια παπαρούνας, που παρασκευάζονταν στην αρχαία Κρήτη,  και να έχουμε εμείς σήμερα την πληροφορία αυτή.
Στα μεταγενέστερα, Βυζαντινά χρόνια,  όπως και σ΄ όλη την υπόλοιπη Αυτοκρατορία, έτσι και στην Κρήτη,  τα χόρτα  και τα λαχανικά , οι κοιλιόδουλοι όχι μόνο τα αποστρέφονταν- (Κουκoυλέ, Βυζαντινών βίος Ε’ σελ. 88-89) μα κι επιπλέον άρχισαν να αποκτούν υποδεέστερη μορφή, πιθανόν επειδή υπήρχαν σε αφθονία.
«Εγώ τον αγρόν ιατρόν ελελήθειν έχων. Τρέφει γαρ ούτος ώσπερ αρρωστούντα με, σιτάρια μικρά προσφέρων οίνου δ’ όσον όσμήν, λαχάνου τα’αεί και νη τον Δία τα πετραία ταύτ’ οψάρια, κάππαριν, θύμον, ασπάραγον, αυτά ταύτα και δέδοικα μη λιάν απισχαίνων με ποίηση νεκρόν» (Φιλήμονος, Άδηλ. Δραμ. ΙΙ,509)
Έτσι, οι διατροφικές συνήθειες των Κρητικών  παρουσιάζουν μια ελαφριά απόκλιση  στην κουζίνα των αστικών οικογενειών, οι οποίοι χωρίς να εγκαταλείπουν εντελώς τα χόρτα και τα λαχανικά, εν τούτοις αρχίζουν να προτιμούν πολύπλοκα εδέσματα που μπορούν να τους εξασφαλίσουν μεγαλύτερη ποικιλία  τροφών και περισσότερες γεύσεις.
Ωστόσο, ο αγροτικός πληθυσμός  που αποτελεί και την πλειονότητα, εξακολουθεί να στηρίζει την επιβίωση του  στα προϊόντα που παράγει η φύση:
Κοντολογίς  στα χόρτα, στους καρπούς, στα όσπρια, στην ελιά και το λάδι, που αποτελούν και τη βάση της περίφημης Κρητικής, παραδοσιακής κουζίνας.
Όλα αυτά, άλλοτε τα  καταναλώνουν  ωμά κι άλλοτε τα πλουτίζουν  σύμφωνα με την δύναμη της φαντασίας τους μεταμορφώνοντας τα σε νόστιμη και γευστική τροφή, είτε βραστά είτε μαγειρευμένα με πολλούς και διάφορους τρόπους.
Κατ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν οι γευστικές συνήθειες των Κρητικών καθορίζονταν όχι μόνο από τα λογής χόρτα  και λαχανικά που φύονταν σε κάθε περιοχή της Κρητικής γης, αλλά και από τους τρόπους του μαγειρέματος.
Είναι πάντως βέβαιο πως όλα σχεδόν τα χορταρικά και τα λαχανικά που αναφέρονται από τους Βυζαντινούς συγγραφείς, παραμένουν έως και σήμερα βρώσιμα στην Κρήτη.
Για παράδειγμα, τα λάπαθα, τα βλίτα, οι γαλατσίδες, αλλά και η «μόλοχος» των Βυζαντινών που τρώγεται ακόμα βραστή ή, τηγανητή-μετά από το βράσιμο- σαν «σφουγγάτο», ομελέτα δηλαδή με αυγά.
Μέχρι και η τσουκνίδα, που καταναλωνόταν κατά την Μινωική, εξακολουθεί να καταναλώνεται εξίσου και κατά την Βυζαντινή εποχή και τρώγεται σε πολλές περιοχές του νησιού, όπως στο Μυλοπόταμο, παρά το γεγονός ότι και μόνα η επαφή του φυτού με το ανθρώπινο δέρμα προκαλεί ερεθισμό και κνησμό.
-Δυστυχώς, ως εμάς σήμερα δεν έχει φτάσει διαφορετικός τρόπος μαγειρέματος της τσουκνίδας πέραν από αυτό της ομελέτας.-